کوه نورد

سومین باریست که قصد شرکت در اردوی تیم ملی هیمالیانوردی را دارم. اما این بار بدون هیچ انگیزه ای!

دو اردوی قبلی که اولی برای بزرگسالان بود و به دلیل نداشتن امکانات حذف شدم و دومی برای جوانان بود و به دلیل ۵ دقیقه دیر بیدار شدن که آن هم به خاطر کارهای اداری ٢١ نفر از شرکت کنندگان تهرانی بود که تا روز قبل از اردو و بدون تهیه هیچ کدام از وسایلم، پیگیر بودم. از طرفی نیز هم چادریم روز اول انصراف داد و چه کار خوبی کرد. راستش را بخواهید آنقدر از رفتار بعضی از شرکت کنندگان شهرستانی زده شدم که دیگر برای ادامه اردو همراهی نمی‌کردم و فقط برای هزینه هایی که کرده بودم ماندم.

در هر صورت این بار اگر وسایلم کامل باشد، همنوردان شهرستانی خود را اصلاح کرده باشند و بفهمند که یک صعود ٧٠٠٠ متری آنقدرها هم ارزش ندارد که یکدیگر را زیر دست و پا لگد کنیم، و اگر سیستم اداری هم دست و پا گیرمان نشود؛ امیدوارم مربی های ناظر هم از تهران انتخاب شوند که حداقل یک طرفه به قاضی نروند! آن وقت است که شاید بتوانم به مرحله بعدی راه پیدا کنم و تجربه جدیدی داشته باشم.

۶۶٨عکس از champion در سایت یاهو وجود داره که می توانید اینجا ببینید. امیدوارم خوشتون بیاد. البته خیلی اتفاقی با این خبر در یاهو برخورد کردم. از این نوع رقص و همچنین رقص باله (اگر اشتباه نکنم ) خیلی خوشم میاد. حداقل بهتر از رقص‌های بی معنی و سرمستانه است و در جایگاه یک ورزش واقعی می‌توان به حسابش آورد.

بعضی وقتها آدم کاری می‌کنه که بعداً باعث پشیمونیش می‌شه، یا از کاری که انجام داده پشیمون می‌شه و آرزو می‌کنه که ای کاش همه چیز برگرده...

این وبلاگ، خاطرات زیادی از من رو در خودش داره. یه روز از همین روزها، از اون کارایی کردم که الآن پشیمونم!

ولی خدا رو شکر تونستم برگردم.

راستش وقتی تصمیم گرفتم دیگه تو این وبلاگ چیزی ننویسم، می‌خواستم کاری کنم که حتی اگر یه روز وسوسه هم شدم، نتونم بیام و مطلب بفرستم. خلاصه سرتون رو درد نیارم، ایمیل خصوصی مربوط به این وبلاگم رو پاک کردم، رمز عبور این وبلاگم رو هم جوری عوض کردم که خودم هم نفهمم. بنابراین دیگه هیچ دسترسی بهش نداشتم.

امروز بعد از مدتها، و همچنین چندین بار تلاش برای بازگشت به این وبلاگ بخت با من یار بود. مطمئن هستم که این بخت خوبی بوده و هست. امیدوارم یه بار دیگه کنار شما دوستان همنورد، لذت رفتن به اوج رو تجربه کنم و بارها و بارها بیام و گزارش برنامه هام رو براتون بفرستم.

فعلا برای اولین خبر از کوه باید به اطلاع اون دسته از عزیزانی که علاقه به ارتفاع 7000متر به بالا دارند برسونم که اولین اردوی تیم ملی تا چند وقت دیگه شروع می‌شه. از کارهای اداری غافل نباشید، تجهیزاتتون رو تو این یک هفته 10 روز باقیمانده کامل کنید و البته تمریناتتون رو هم که کردید و سعی کنید زیاد خودتون رو اذیت نکنید که به عضله سوزی بیفتید.

به امید دیدار یکایک شما در اردو...

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد.

    این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند -زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط

شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید.

    آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی ، این انعکاس سایهء روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد؟

سلام

خداحافظ

چیز تازه اگر یافتید بر این دو اضافه کنید تا بل باز شود این در گمشده بر دیوار

چند ماه پیش، فکر می کنم اوایل پاییز بود که یه همنورد خارجی با راهنمایش به توچال اومده بود و من هم نزدیک سنگ سیاه دیدمشون و ازشون خواهش کردم با دوربینی که دارن از من و سگی که اونجا بود عکس بندازن:

یه روز از فصل تابستان یا بهار بود که یکی از دوستان با من تماس گرفت و گفت که یه نفر می خواد دماوند رو صعود کنه و از من خواست که اون رو با خودم ببرم. هیچ وقت یادم نمی ره! برای پیش برنامه فقط اون بود که اومد و من هم فقط به خاطر اون برنامۀ دماوند رو به صورت گروهی ادامه دادم.

مدتها گذشت، الان با هم دوستیم، خیلی جاها با هم بودیم و ...

اما الان رفاقت یادش رفته، چون شراکت اکثر آدم ها رفاقت سرش نمی شه! من خواستم رفاقت رو با شراکت یکی کنم، اما خودش نمی خواد.

به همه کسای که دارن این متن رو می خونن هشدار! کوه رفتن تنها یه ورزش نیست، راه و رسم زندگی و رفاقت و شراکت رو یادتون می ده. سعی کنید همیشه همنورد خوبی باشید، همه جا، همه وقت...

«در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد
و میتراشد.

این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این
دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند
و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان
سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند.»

زخم یعنی در راه صعود زندگی، با بهمنی از خرابی ها و بدبختی ها روبرو شوی و تنها مرد می خواهد که لبخندی از روی امید به آینده بر این بیشمار زخم الهی نازل شده از آسمان بزند و بگوید: «باز ایستید و بدانید که من خدا هستم.»

مدتی است که کوه نوردی رو کنار گذاشتم. البته ناچار بودم و اگر مسائل کاری نبود و فرصت می کردم حتماً یه برنامۀ توپ می چیدم.

اما می خوام از قلّه های جدیدی که تو این چند وقته پیدا کردم صحبت کنم. قلّه های بلند زندگی مثل شهامت، شجاعت، غیرت، هدف! قلّۀ رسیدن به هدف به هر قیمتی! البته از راه درست. قلّۀ فهمیدن خودت تو زندگی، نشون دادن مردونگی، رنگ کردن تابلوی زندگی هر جور که مایلی!

قلّۀ فهمیدن آدم ها یه جور دیگه، دوست داشتن شون بدون تا! مردن برای دیگری!

همۀ این قلّه ها رو فتح نکردم، اما فکر نکنید آخری وجود داره! هر چقدر خودتون رو محدود کنید، قلّه های زندگی تون رو محدود کردید. وسیع باش و بزرگ بیاندیش.

 بالاخره بعد از مدتها انتظار، برف بر کف خیابونهای شمرون هم نشست. البته من که طاقت نیوردم و زدم به کوه و کوهستان

یه کلکچال رفتم وسط هفته که عید قربون بود. یه بار دیگه هم جمعه اش. دیگه وقت نداریم سرمون رو بخوارونیم. احتمالا این هفته هم برم، منتهی باید صبح زود برم زود بیام.

بچه های خانه هم که تو مجمع عمومی، معلوم نبود چی کار می خوان بکنن. بابا انتخابات، داوطلبانه است. هم برای کاندیداتور ها، هم برای رأی دهندگان. یه گروه کوچیک که محدودیت نمی خواد برای رأی دادن. ای کاش تو همون پارس شمیران مونده بودم. اونجا حداقل می دونستن من 2 سال چه جوری کوه نوردی کردم و کجا هستم. به هر حال خودم خواستم و ضرر هم نکردم. دوست داشتم ببینم. تجربه خوبی بود. احتمالا چند تا برنامه دیگه باهاشون برم و خداحافظ. بریم گروه های دیگه رو تجربه کنیم و برگردیم گروه خودمون!

ایشاالله تا سال دیگه هم مربی گری رو می گیرم و یه سر و سامونی به گروه می دیم

موقعیت جغرافیایی: میگون در ادامۀ جادۀ فشم به سمت شمشک قرار دارد و هنگام صعود قلّۀ آبک کاملاً در دیدرس قرار دارد.

توپوگرافی: قلّۀ آبک با ارتفاع حدود 3488 با فاصله در شمال قلّۀ توچال قرار دارد از دامنۀ آن هملون و دیزین و ... کاملاً نمایان است.

اولین روز از ماه آذر، با دو ماه تأخیر (چه بسا قرار دادن این برنامه در اوایل مهرماه به صعود موفقیت آمیز تمامی افراد کمک می کرد. )در اجرای برنامه برای صعود به قلّۀ آبک از سمت شهرداری تجریش راهی میگون شدیم.

 به هر حال ابتدا به قصد صعود قلّه از سمت یالی که شروعش آب انباری کمی بالاتر از جادۀ شمشک و میگون بود، شروع کردیم

ساعت 7:20َ بود و قهوه خانۀ لب جاده را به عنوان اولین نشانه ترک گفتیم. هر چند تقریباً در کل مسیر صعود با وجود مه آلود شدن های متوالی هوا، جاده ای که از مینی بوس پیاده شدیم، به وضوح نمایان بود و احتیاجی به ثبت دقیق محل های گذر، نداشت؛ اما همان طور که ذکر شد، بیم، از مه آلود بودن هوا و تیغه ای بودن یالی که قصد صعود از آن را داشتیم، امکان منحرف شدن در برگشت را می داد.

حدود یک ماهی میشه که پنجشنبه ها در دبیرستان مروی مشغول تدریس کامپیوتر، برای اول دبیرستانی ها هستم. خوشبختانه مشکلی پیش نیومده جز اینکه دیگه از شب مانی و برنامۀ دو سه روزه خبری نیست! مگه اینکه پنجشنبه تعطیلی رسمی باشه که اونم فکر کنم دعوت کنن برای اردو با مدرسه برم!

این هفته ای هم که گذشت، برای اولین بار، با توجه به اینکه مدیر دبیرستان، از کوه نورد بودن من اطلاع داشت، دعوت کرد که برای اجرای برنامۀ کلکچال همراهشون برم.

برنامۀ خوبی بود، البته عکس هاش رو اگه به دستم رسید حتماً رو وبلاگم می ذارم. گزارش خاصی هم نداره، جز اینکه به خاطر شیطونی بچه و برای اینکه مسیر اصلی برای چشماشون خطرناک بود از درۀ کناریش رفتی تا ایستگاه ٣ و از اونجا هم باز از مسیر فرعی رفتیم تپۀ نور الشهدا.

اگر موفق شدم سایت دبیرستان مروی رو هم پیدا کنم، حتماً تو لیست لینک هام قرار می دم. هر چند که ربطی به کوه نداره ولی یه استثنا حساب می شه.

امروز سومین هفته ای است که برنامۀ مشخصی برای کوه نوردی نداشتم. هر چند به تازگی عضو خانۀ کوه نوردان تهران شده ام، ولی با ضد حالی (البته می بخشید بد صحبت می کنم) که بهم خورد و اولین برنامه که می خواستم باهاشون برم، لغو شد، من هم تنبل شدم! هر چند می دونم دلیل خوبی ندارم ولی به هر حال علت اصلی عضویتم در این گروه در اومدن از حاشیه های ورزش کوه  نوردی که البته خیلی شخصی بوده و دنبال کردن هدف اصلیم که کوه و کوه نوردی است به شمار میاد.

راستی، هفته پیش که همینجوری رفتم کلکچال و البته همینجوری هم پیش اومد از ایستگاه چهار برم قله، یه نفر سکته کرد و متأسفانه جان به جان آفرین وداع گفت. ولی جالب بود، یه نفر (من جمله بنده) اونجا کاری نتونستن براش بکنن. باز من خیالم راحته که تنها کاری که می تونستم بکنم این بود که اونجا نایستم که شلوغ بشه ولی با داد وبیدادایی که مردم می کردن (همراهی نداشت، بعضی ها کاسۀ داغ تر از آش بودن) اونقدر شلوغ بود که باعث شد یه نفر که پزشکی عمومی می دونست نتونه کاری کنه. راستش اصلاً نزدیک نشد، چون هیچ کس کنار نمی رفت و حرفش رو گوش نمی کردن! هر کی هم از راه می رسید یه 10 - 15 باری به قفسۀ سینۀ اون بدبخت فشار می اورد و ...

به هر حال مجاب شدم، کمک های اولیه رو حتماً آموزش ببینم! شاید هم عضو امداد نجات کوهستان شدم !!

سلام

از قضا حکم روزگار این طور رقم خورده که ما نتونیم یه مدتی به کوه سر بزنیم! آخه سر یه کار دو ماهه بدون تعطیلی مچل شدیم و برای پول دراوردن له له می زنیم. البته با پوزش از لهن بدی که شاید در نظر بعضی ها باشه این از جواب حوری خانوم که هنوز به یاد نمیارمشون! سلام من رو به بچه های خانه برسونید. در اسرع وقت، خدمت می رسم.

آناهیتا خانوم هم که زدن تو کار نت ورک! باید بگم بی خیال ما شو که این کارا عاقبت نداره...

آنا خانوم حضور گرمتون سلام گرم ما! هنوز که توفیق پیدا نکردیم خانه ای بشیم.

چند وقتیه که مشغول کار هستم و وقت نمی کنم به کوه برم. یاد ماه رمضون های گذشته که شب ها می رفتیم کوه بخیر.

خیلی دوست دارم دوباره به اون روزهای اوجم برگردم.

هم تو وبلاگ نویسی، هم تو کوهنوردی!

فدراسیون کوه نوردی جمهوری اسلامی ایران طی بخشنامه ای مورخ ٢٢/۵/١٣٨٧ اسامی ١٨ نفر از کسانی که در اولین اردوی تیم ملی امید هیمالیانوردی امتیاز لازم را جهت شرکت در دومین اردو را که در خلنو برگزار می شود، اعلام کرد:

تاریخ اجرای اردو: 9 تا 11 1387

مربیان: آقایان بهنام جداییان و حسین امانی

مکان: پناهگاه پلنگچال

صبح روز چهارشنبه 9 مرداد، بعد از اینکه کوله را به طور کامل بستم، راهی پناهگاه پلنگچال شدم. با کمی تأخیر حدود ساعت 11:15َ به پناهگاه رسیدم. فرم مربوط به ثبت نام را پر کرده، همراه مدارک تحویل دادم.

طبق معمول بعد از بررسی کولۀ تک تک افراد شرکت کننده که به 64 نفر می رسیدند و خوردن نهار و استراحت و نماز، رأس ساعت 3 بعد از ظهر حرکت کردیم. ابتدای مسیر و در سمت شرقی پناهگاه دست به سنگ کوچکی داشت که به علّت تعدّد افراد باعث ایجاد فاصله در ستون تیم شد. هوای گرم تابستانی که به نسبت شهر و به علت وزش بادهای ملایم، خنک تر به نظر می رسید؛ مخصوصاً در دره ای که بعد از گذر از دست به سنگهابود باعث شروع خوبی شده بود. البته در ابتدا اغلب افراد من جمله خود من تحت تأثیر جو رقابتی اردو قرار گرفته بودند که باعث ناراحتی بود. بعد از گذر از عرض دره از یک شیب نسبتاً تند به سمت شمال و شمال شرقی حرکت کردیم.

ساعتی بعد از اردو احساس کردم سرعت بیشتر شده و لیکن در صف طویلی از کوهنوردان به خوبی قابل حس نبود تا اینکه فاصلۀ نفرات اول به طور مشخص این تغییر را نشان داد.

به علّت اینکه شب برنامه برای تهیۀ وسایل لازم، مجبور بودم تا صبح بیدار بمانم خستگی خیلی زود به سراغم آمد. البته ناگفته نماند این شب بیداری فقط و فقط به خاطر پیگیری کارهای اداری تست کوپر تا عصر روز قبل از برنامه بود و اجازه پیدا نکرده بودم به کوله چینی حتی فکر کنم. درهر حال به خاطر عشق و علاقۀ زیاد به هر قیمتی در این برنامه شرکت کردم.

اگر خوب توجه کنید بنده شدم صندلی آقا مجتبی!! رو عکس کلیک کنید تا بزرگترش رو ببینید

از پارسال که درست شب صعود به دماوند، به علت یه سری مشکلات شخصی نرفتم و ساگرد تولدم کوفتم شد  عقده به دلم موند تا امسال خدا رو شکر موفق شدم جشن صعودم رو روز قبل از تولدم بگیرم

این روزها، من هم مثل همه دانشجو ها کوه و کوه نوردی رو کم کردم و بیشتر به درس و دانشگاه چسبیدم

ولی در روزه های آتی قصد دارم رسماً عضو خانه کوه نوردان تهران بشم و باهاشون برنامه های خوبی رو اجرا کنم و در اینجا گزارشا و عکساش رو بذارم

در مورد اخبار هم هنوز وقت مناسبی برای سرچ و پیگیری بخشنامه ها پیدا نکردم که ایشاالله در یکی دو هفته آتی اون رو هم از سر می گیرم

امیدورام مورد رضایت خوانندگان محترم قرار بگیره نظرات بیشتری از طرفشون دریافت کنم.

راستی، به یه مسابقه وبلاگ نویسی ورزشی هم دعوت شدم که اگه نظرات پست قبلی رو ببینید خودتو متو جه می شید. ولی از اونجا که می دونم حالش رو ندارید لینکش رو می ذارم اینجا که اگه شما هم خواستید شرکت کنید

ورزش بلاگ http://www.varzeshblog.ir/

مسوول هیات کوهنوردی ساوه گفت: کوهنوردان این شهرستان روز جمعه به قله اشتران کوه صعود کردند.

"کیوان خوشخو" در گفت و گو با ایرنا، افزود: در این صعود ‪ ۲۰‬نفر از کوهنوردان ساوه‌ای به قله اشتران کوه شهر درود صعود کرده و پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی ایران را بر فراز این قله به اهتزاز در آوردند.

وی هدف از این صعود را گرامیداشت شهادت یاد و خاطره سربازان دلیر اسلام ، بخارایی، صفار هرندی و نیک نژاد و تشویق جوانان به ورزش کوهنوردی عنوان کرد.

منبع: خبرگزاری ایرنا

"لینکلن هال" کوه نورد استرالیایی که چندی پیش در منطقه اورست گمان به مرگ وی توسط هم گروهی هایش می رفت، توسط یک تیم دیگر پیداشد.

این مرد 50 ساله خاطرات خود را به صورت کتابی تحت عنوان "Dead Lucky" به رشتۀ تحریر درآورده است.

منبع: MPR News

در آخرین دوره کارآموزی یخ و برف سال ١٣٨٧ که جهت داشتن شرایط حضور در تست مربیگری کوهپیمایی درجه ٣ مجبور به گذراندنش بودم، به خاطر اینکه نشد به یه هفته ختم بشه، مانع شرکت ما در تست مربیگری شد و مجبور شدیم تا نیمه دوم سال صبر کنیم که هیئت کوه نوردی استان تهران دوباره برگزار می کند.

البته تا اون موقع فرصت خوبی بود که تجربیات بیشتری کسب کنم و برای همین تصمیم گرفتم به عضویت گروه خانه در بیام. درست روز تشییع پیکر ابراهیم شیخی در جلسه خانه کوه نوردان تهران با گزارش کاملی از نحوه انتقال پیکر پاک این شهید کوه، انگیزه قوی تری برای ادامه کار با این گروه پیدا کردم.

به هر حال امیدارم تا مربیگری بتونم چیزهایی که باید یاد بگیرم

یادش به خیر! دماوند زمستونی ٨۵، با آقای کرباسی و رامین، تا ارتفاع ۵٠۵٠ بیشتر نتونستیم بریم بالا ( آخه سرعت باد تو قله ٧٠ کیلومتر بر ساعت اعلام شده بود) اما آقا ابراهیم رو که برای اولین بار بعد از صعود موفقیت آمیزش شب هنگام در گوسفند سرا دیده بودم، تحسین می کردم که به گفته خودش ۵ دقیقه رو کلنگ می شست تا باد اجازه کمی راه رفتن بهش بده! حتی عبدالله ناهید هم که سدومین بار بود می دیدم (اولین بار جون رفیقم رو نجات داده بود) نتونست صعود کنه بقیه بماند. همین بس که عبدالله ناهید که بعد از ابراهیم شیخی جرأت کرده بود تا تپه گوگردی بره صورتش رو سرما زده بود و از چشماش فقط یه خط قابل تشخیص بود. آقا ابراهیم دوست داریم...

گزارش تصویری مراسم تشییع زنده یاد ابراهیم شیخی

قرار بود روز پنجشنبه  با بچه های دانشگاه به سرپرستی مسئول حج عمره دانشجوی که قبلاْ در تربیت بدنی کار می کرده بریم دارآباد. ولی شب دیر یادم و افتاد از زمان حرکتشون مطلع نشدم. به امید اینکه شاید ببینمشون تنها رفتم ولی از یه مسیر جدید که خیال می کردم اونها هم از اونجا رفته باشند. یه جایی که به عنوان چشمه شناخته می شد و در اوایل مسیر قرار داشت و از مسیر اصلی به اونجا پاکوب داشت. پر از دار و درخت و بود و با هوای بهاری که وجود داشت احساس خوبی به آدم دست می داد. انتظار داشتم بالاخره دوستانم رو ببینم اما حتی بعد از صعود قله از شیب تندی که از چشمه به سمت اولین پرچم می رفت تنها دو سه نفر متفرقه دیده می شدند. من هم که انتظار یه دسته آدم داشتم تصمیم گرفتم تنها برم قله و برگردم.
در بین راه برگشت با میزبانی آقای عبدالله عبدالصمدی روبرو شدم که بسیار صمیمی و مهربان بودند و واقعا مثل پدرم باهاش راحت بود. دو تن از دوستان ایشان نیز به نام های آقای آبادی خواه و احمد آقا که به مهندس معروف بودند روی سینه کش های منتهی به خط الراس قارچ و والک می چیدند که بقیه راه رو نیز چهار نفری برگشتیم که واقعا خوش گذشت و اصلا انتظار این همه صفا و صمیمیت رو از آدم هایی که سه برابر من سن داشتند نمی رفت. به هر حال تصمیم گرفتم فردا با گروه خانه که ایشان عضوش بودند به دماوند بریم و یاد جلال راووکی رو زنده کنیم.
درضمن هفته پیش هم با خاله ام رفتیم توچال که چون ناموفق بود خجالت کشیدم گزارشی بدم
ولی در راه برگشت با بچه های کوهنوردان آزاد آشنا شدیم که از آقای کریمی خیلی چیزها یاد گرفتم. بیشتر در مورد گیاهان کوهی مثل ریواس، کاکوتی، ترشک و ... که در فرصت مناسب مطالبی هم در این باره خوام نوشت.

عکس هایی هم در این دو برنامه انداختم که تو پست های بعدی می ذارم.

Natalija Gros celebrates redpointing Histerija (5.14c) at Misja Pec, Slovenia. Courtesy of Natalijagros.si.

 The 23-year-old Slovenian woman began working on the route late last fall but had to stop for winter; she returned to the climb at the beginning of March. Intensive training for the upcoming competition season likely slowed her progress on the outdoor route, but after two days of rest she sent on her second try on March 26. 

Gros redpointed her first 5.14 in 2005 and did a 5.14b in 2006, also at Misja Pec, Slovenia’s premier limestone crag. She was ranked third in the world last year in international bouldering competition, and ranked fourth in lead climbing, a combination that made here the most successful all-around competition climber in 2007. 

Date of Ascent: March 26, 2008 

Sources: 8a.nu, Natalijagros.si, Ifsc-climbing.org

جنگل های کجور

تعطیلات نوروز فرصت مناسبی برای اجرای برنامه های چند روزه برای تمام کوه نوردان ایرانی می باشد تا با تجاربی که از قبل داشته اند از طبیعت لذت ببرند و اغلب، دیگران را نیز بهره مند کنند.

گروه کوه نوردی پارس شمیران نیز این فرصت را غنیمت شمرده و در دامن طبیعت بکر و زیبای شمال کشور، بیشتر با هدف گشت و گذار در جنگل و آشنایی بیشتر با جنگل نوردی، منطقه کجور را انتخاب کرد.

در جاده چالوس بعد از سیاه بیشه، حدود 2 ساعت جاده ای در سمت راست، ما را به سمت روستای لاشک، قبل از جنگل های کُجور، می رساند. علاوه بر زیبایی های جاده چالوس، مناظر اطراف به خصوص ارتفاعات در هوایی لطیف لذت آن را دو چندان می کرد. و نکته ای که خیلی بیشتر قابل توجه بود، در دید بودن رشته کوه های تخت سلیمان در سمت شمال غربی ما بود که خاطرات فراموش نشدنی سرچال و علم چال و علم کوه و ... را به یاد می آورد.

سرپرست تیم، جناب آقای امیر کیا، که به نوعی از محلی های روستا محسوب می شوند در طی راه با توجه به وجود حیواناتی همچون خرس، گوزن و گراز، توضیحات لازم را در مورد نکاتی که در جنگل باید رعایت کنیم و همچنین اطلاعاتی از جغرافیا و دیگر چیزهای مورد نیاز می دادند.

اکثر روستاهای آن منطقه ییلاقی محسوب می شوند و اکثراً با سرد شدن هوا به چالوس و نوشهر و ... می روند.

کوهنورد هفتاد و پنج ساله ژاپنی بهار امسال با صعود به قله اورست ، بلندترین قله جهان ، نام خود را به عنوان پیرترین صعود کننده به بام دنیا ثبت می کند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از توکیو یوئیشیرو میورا Yuichiro Miura یک بار نیز در سال دو هزار و سه در سن هفتاد سالگی به قله اورست که با هشت هزار و هشت صد و چهل و هشت متر ارتفاع بین نپال و تبت واقع شده است صعود کرده است. این پیرمرد ژاپنی در ان سال به عنوان پیرترین صعود کننده به اورست شناخته شد اما پس از ان یک ژاپنی دیگر در سن هفتاد و یک سالگی به این قله صعود کرد و رکورد پیرترین صعود کننده در حال حاضر در اختیار وی است.

میورا در سال های دو هزار و شش و دو هزار و هفت دو بار تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت .وی در تاریخ بیستم مارس از ژاپن به هیمالیا می رود و صعود وی احتمالا دو ماه طول خواهد کشید . وی شانزدهم ماه مه در بالای اورست خواهد بود . قرار است در این صعود یک بلد کوه تبتی وی را همراهی کند.

آژانس مسئول این صعود اعلام کرد این برنامه با توجه به بیماری قلبی و کهولت سن تنها برای این پیرمرد ژاپنی اهمیت ندارد بلکه در حقیقت پیامی بر ضد پیری و تاکید بر توانایی های بشر است.

دو پزشک قلب مستقر در پایگاه در دامنه کوه وضعیت قلب این کوه نورد را بررسی می کنند و قرار است پس از ان گزارشی درباره میزان تاثیر ارتفاع زیاد بر عملکرد قلب و سیستم عصبی افراد مسن منتشر کنند.

منبع: واحد مرکزی خبر

دانشجویان دانشگاه شیراز، قله‌ی کوه کلیمانجارو را فتح می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)؛ این گروه 13 نفره که متشکل از 9 کوهنورد و همراهان است، ساعت 4 بامداد روز پنج شنبه سفر خود را برای این صعود آغاز خواهد کرد.

به گفته‌ی یکی از اعضای گروه کوهنوردی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، این افراد در نظر دارند تا طی 4 تا 5 روز به قله کوه کلیمانجارو صعود کنند.

شعار این گروه کوهنوردی در این صعود «صلح جهانی‌» خواهد بود.

کوه کلیمانجارو با ارتفاع 5 هزار و 895 متر بلندترین قله آفریقا به شمار می‌رود.

منبع: ایسنا

بعد از چند هفته که به علت مشغله درسی و کاری نتوانسته بودم برنامه مفیدی برای کوه نوردی ام داشته باشم، بالاخره فرصت پیش آمد و به همراه خانم منصوره رجبلو ( خالۀ بنده) تصمیم گرفتیم آخرین جمعه سال را به قلّه توچال صعود کنیم.

هوا ابری بود و سرعت باد نسبت به روزهای گذشته بیشتر شده بود، ولی ما تصمیم داشتیم قلّه را صعود نماییم. ساعت ۶ صبح، سر پل تجریش، بعد از خرید و رسیدن خاله ام با تاکسی به سربند رفتیم. هوای مطبوع آن وقت صبح، و در عین ناباوری جمعیت اندک که به نظر می رسید به خاطر انتخابات مجلس این کاهش جمعیت کوه نوردی صورت گرفته نوید یک روز خوب را به ارمغان می آورد. در میدان سربند، خانم و آقایی با بازوبندهایی که نشان می داد از طرف هیئت کوه نوردی استان تهران هستند، بروشورهای آموزشی-تبلیغاتی را میان کوه نوردان پخش می کردند و توصیه های لازم را هم متذکر می شدند.

ساعت ۶:۳۰ صبح جمعه، بیست و چهارم اسفند، با هدف رسیدن به پناهگاه شیرپلا صعود را آغاز کردیم. سرعت ملایم و مداومی داشتیم که گرچه زمان بیشتری برای رسیدن به پناهگاه از ما می گرفت ولی از خستگی بیش از حد جلوگیری می کرد. پناهگاه شیرپلا مثل همیشه، در ابتدای مسیر نمایان شد و هدف اصلی ما تا حدود ۳ ساعت دیگر بود. ولی قلّه در میان ابرهای خاکستری برای صعود بعید به نظر می رسید. مخصوصاً که هر چه ارتفاع بیشتر می شد، بر سرعت باد افزوده می شد.

بالاخره بعد از کلی گفت و گو و خوش گذرانی در دامن طبیعت بکر و نمناک دربند، به پناهگاه شیرپلا رسیدیم. خبری از ورودی نبود که بعید به نظر می رسید! ساعت ۹:۳۰ صبح را نشان می داد که ما در سالن عمومی وسایل مان را برای صرف صبحانه از کوله ها بیرون آوردیم. سالن پر بود از علاقه مندان به صعود، در آخرین جمعه سال. باد شدت گرفته بود و پنجره ها را به طور وحشتناکی می لرزاند.همهمه جمعیت بیشتر شد و هر کس با شنیدن سوز باد و لرزش شیشه ها نظری می داد. ما در کنار زوج جوانی که بسیار خوش برخورد و مهربان بودند صبحانه را صرف کردیم و حدود ساعت ۱۰ حرکت به سمت جان پناه سنگ سیاه را ادامه دادیم.

       

مسیر صعود، کمی بالاتر از میدان سربند، ابتدا به سمت شمال شرق متمایل می شد تا به پناهگاه برسیم و سپس به غرب و بعد از قرار گرفتن بر یال اصلی، به سمت شمال و شمال غرب می رفت تا به سنگ سیاه می رسیدیم.

البته من فکر نمی کردم خاله ام توانایی رسیدن به سنگ سیاه را داشته باشد. ولی در عین ناباوری، از اصرارش برای صعود به قلّه نظرم در موردش عوض شد. مطمئناً مدتی که از ابتدای سال شروع به کوه نوردی کرده بود (هر چند بیشتر کلکچال می رفت) تأثیر زیادی در قدرت بدنی اش گذاشته بود و همین مرا امیدوار کرد که بتوانیم در تابستان سالی که در پیش است دماوند را با هم صعود کنیم. مخصوصاً اگر کسی مثل خاله ام که بسیار با او راحت هستم و از صحبت کردن و همراهی اش لذت می برم، همنوردم باشد.

در مسیر صعود به سنگ سیاه، علائم و تیرک هایی که نشان از طول مسافت بود را نشان می دادم تا صرف داشتن هدف، انگیزه ای برای صعود برایمان ایجاد کند. معمولاً در کوه نوردی، برای صعود قلّه، داشتن هدف های کوچک تر و پله پله رسیدن به آنها، بسیار مفید می باشد و می تواند در صورت عدم موفقیت به صعود قلّه دل خوشی ما را به کسب این هدف های کوچکتر زیاد کند. باید قبول کرد که قلّه بهانه ای است برای طی مسیری که در آن چیزها یاد گرفته ایم.

ساعت ۱۲ ظهر به سنگ سیاه رسیدیم. قصد صعود داشتیم، ولی امکان نداشت. یا شاید بهتر باشد بگویم من تشخیص دادم صعود نکنیم بهتر است. به هر حال بعد از کمی استراحت، از همان مسیر رفت سرازیر شدیم و به جای رفتن به شیرپلا، اوسون را برای پایین رفتن انتخاب کردیم. خستگی چندان زیادی احساس نمی کردیم و با اینکه موفق به صعود قلّه نشده بودیم از اینکه بعد از مدتها با خاله ام کوه پیمایی نمودم بسیار خوشحال بودم و قول دادم که دو هفته دیگر در صورت امکان و مصاعدت هوای منطقه، اولین صعود به قلّه توچال را به او هدیه دهم.

در حال گشت و گذار در وب بودم که در دومین گزینه جستجوی کلمه کوه نوردی به سایتی که چندین بار دیده بودم و بی اعتنا از آن گذشتم برخوردم.

سایت گروه کوه نوردی چکاد کوهستان اصفهان

واقعاْ تاسف خوردم که چرا زودتر از این، سایت را مورد بررسی قرار ندادم. گر چه بسیار خوشحال بودم که این بار بی خیال از آن نگذشتم.

سایت بسیار خوب و مفیدی است و اطلاعات کاملی از کوه های استان اصفهان می دهد. پیشنهاد می کنم شما هم گشتی در آن بزنید استفاده کنید. البته کمی و کاستی هایی از جمله نداشتن قسمت لینک و گزارش برنامه و یا محدود بودن مطالب و عکس ها به استان اصفهان جزو نقص های این سایت به شمار می رود.

سایت Snow Fore Cast  که  قبلاً معرفی شد، زیر مجموعه گروه Fore Cast است.

این گروه، دو سایت دیگر در زمینه هواشناسی دارد که با نام های Weather Fore Cast و Surf Fore Cast به ترتیب در زمینه هواشناسی زمینی و دریایی نقاط مختلف جهان می باشد.

البته این دو زیرمجموعه از گروه Fore Cast به تازگی افتتاح شده و در حال ارتقاء می باشد و شاید به همین دلیل در Surf Fore Cast نام ایران هنوز ثبت نشده است!

فرارسیدن سالروز رحلت رسول اکرم و شهادت امام حسن(ع) و ثامن الائمه را به عموم همنوردان مسلمان و شیعه تسلیت عرض می نمایم.

سایت راهنمایان کوهستان ایران افتتاح شد.

بالاخره و پس از مدت ها انتظار، پرتالی که کمبود آن در جامعه کوه نوردی احساس می شد راه اندازی شد. در چند سال اخیر، سایت های مختلفی به زبان فارسی برای راهنمایی و ارائه اخبار کوه نوردی راه اندازی شده بود که به دلیل عدم مداومت و یا فقدان سیستم عضو گیری نمی توانست نیاز اهالی دهکده جهانی در زمینه کوه نوردی را به طور کامل مرتفع نماید. اما راهنمایان کوهستان ایران، به مدیریت سعید شریعتی کوه نورد با تجربه و حرفه ای در زمینه اینترنت، این خلاء را پر کرده و امیدواریم که بر این کار مداومت داشته باشد.

قبلا خبرنامه ها و اخبار موجود در سایت ها به طور یک طرفه کوه نوردان را در اینترنت گرد هم می آورد. ولی راه اندازی سایتی با اعضای کوه نورد، و امکانات ویژه برای آنها، می تواند مؤثرتر باشد.

منبع:

ABC of Rock Climbing >  Climbing Knotes for Beginners - [catched]

گره های کوه نوردی در وضعیت های مختلف و برای اهداف متفاوت زده می شوند. چون زندگی کوه نوردان به گره ها بستگی دارد، بنابراین لازم است که استحکامشان را مورد بررسی قرار دهند و نواقصشان را یاد بگیرند. در این بخش گره های مختلفی را معرفی می شود که باید بشناسید و مواقع استفاده از آنها را بیاموزید.

طناب کوه نوردی یک ابزار کلیدی در این ورزش است. اگر شما ندانید که چطور گره بزنید و چه وضعیت هایی برای یک گره خاص تعریف شده است، نمی توانید به طور مفید از طنابتان استفاده کنید. همین دلایل و دیگر دلایل، کافی است تا افراد مبتدی یاد بگیرند که چطور گره های معمول کوهنوردی را بزنند.

گره ها را می توان به ۵ دسته تقسیم کرد:

رده بندی گره	نماد	توضیح
تک حلقه		برای وصل کردن کارابین یا قسمتی از گری گری به حلقه ای از طناب. مانندگره های: پروانه، قوس، هشت
دو حلقه		معمولا برای امنیت بیشتر یا حمایت دوبل زده می شوند. مانند گره: پروانه دوبل
گیره		برای کنترل فرود هنگام پیچیدن یا ایجاد اصطکاک روی طناب و کارابین یا بخشی از تجهیزات
قفلی
دولا

*توضیح: از کلیه خوانندگان تقاضا دارم انتقادات و پیشنهادات خود را در مورد ترجمه این پست در نظرات ارسال فرمایند.

شاید اغلب شما با نام این سایت آشنا باشید. سایتی که اگر چه به اسم هواشناسی پیست های اسکی شناخته شده است، اما برای تمام کوه نوردان منبع مهمی جهت برنامه ریزی کوه نوردی هایشان می باشد.

Snow Forecast که به تازگی پیش بینی آب و هوای مناطق مختلف کوهستانی را از 3 روز به ۶ روز رسانده است، اطلاعات مفیدی در مورد میزان ریزش برف، تندی و جهت باد، دما، دما به احتساب تندی باد و ساعات طلوع و غروب خورشید را در صبح و ظهر و شب اعلام می کند.

برای ایران ۵ منطقه کوهستانی: دماوند، توچال، دیزین، آبعلی و دربندسر را در لیست خود دارد.

علاوه بر این شما می توانید با عضویت در بخش Snow Alert این سایت، به وسیله پست الکترونیکی از تغییرات آب و هوای محل مورد نظر به طور مستمر آگاه شوید.

آدرس سایت Snow Forecast

یکی از دوپوش های جدید ASOLO که در سال ۲۰۰۷ به بازار عرضه شده است، مدل Manaslu gv می باشد:

Manaslu gv همانطور که مشاهده می کنید، دارای گتر مخصوص خود می باشد و از فناوری موسوم به  در Goretex آن استفاده شده است:

برای اطلاع از دیگر محصولات ارتفاعات بلند ASOLO می توانید به لینک زیر سری بزنید:

محصولات ارتفاع ASOLO

آدرس سایت رسمی ASOLO 

ماهنامه انجمن کوه نوردان ایران شصت و پنجمین نشست ماهانه خود را برگزار می کند:

سایت رسمی انجمن کوه نوردان ایران، طبق اطلاعیه ای مورخ 10 اسفند 1386 شصت و پنجمین نشست ماهانه خود را در روز سه شنبه 21 اسفند برگزار می کند.جهت اطلاعات بیشتر از مکان و ساعت این نشست اینجا را کلیک کنید.

می خواستم وبلاگ عشق کوه رو ادامه بدم که رامین رفت سربازی!
اومدیم با مجتبی وبلاگ بسازیم و تحت عنوان خاطرات دو کوهنورد گزارش برنامه و عکس بدیم که اون هم زیاد خوب پا نگرفت. البته هنوز به روز می شه اما دیر به دیر. خواستم یه وبلاگ برای خودم داشته باشم و بدون هیچ محدودیتی هر کاری و هر چیزی که بخوام انجام بدم و توی وبلاگم بذارم. بالاخره گروهی کار کردن محتاج حداقل حضور هستش که کم پیش میاد.
به هر حال وبلاگ جدیدم اسمش هست: «کوهنورد» و امیدوارم زود به زود سر بزنید و نظر هم یادتون نره.